Een schip vol rapen.
En een kerk vol schapen.
En nog kon Holle Bolle Gijs van de honger niet slapen.
——————
De afgelopen weken deed Wilma niet onder voor Holle Bolle Gijs.
In het begin, toen ze neerging, wilde ze niet meer eten.
Maar eenmaal gesetteld in het Geboortehuis-van-haar-biggen ging ze los.
Staan kon niet meer, zelfstandig drinken was er niet meer bij.
Daar zijn appels voor uitgevonden.
Drie zakken per dag: 36 sappige vruchten voor voldoende vocht.
——————
Al gauw had Wilma zich met haar snoet richting ingang gemanoeuvreerd.
Slim, want dáár kwamen de lekkere hapjes vandaan.
Zo had ze haar eigen snack-loket georganiseerd.
Stonden we weer met kerstbrood, roerei, wafels, slagroom, advocaat, met wat niet.
En dat alles in krank-zin-ni-ge hoeveelheden.
Hoefde ze alleen nog maar haar mond open te doen.
——————
Verder dan haar snack-loket mochten we niet komen.
Op onze knieën, buiten, wachtten we beleefd tot ze haar mond had leeggeten.
Dan pas weer de volgende hap, enzovoort, varkens weten wel wat manieren zijn.
Als Wilma voldaan was moesten we wegwezen, en snel ook.
Geen aaitje, geen aanraking, oprotten, anders zwaaide er wat.
De lege voerbak onder haar snufferd wegtrekken vereiste een bliksemsnelle handeling.
Zo kenden we ‘ons Willem’ weer ;-).
——————
En toen ineens bliefde ze geen advocaat meer.
Tijd om de geneesheer met Slaap Zacht te bellen.
——————
Een laatste wafel, mét slagroom, natuurlijk.
Daarna draaide ze haar buik bloot: aai mij!
Ineens hoorden we zacht tevreden geknor.
De specifieke klanken van het moedervarken dat haar biggen zoogt.
En zo gleed onze Wilma gisteren weg uit het Geboortehuis.
De cirkel was rond.
——————
#varkens #hospice #snacks #voltooidleven #hemel