‘Ook je oog voor en beschrijven van de schoonheid om jullie heen daar in de Bovenkerkerpolder. Dank voor alles wat je doet en deelt.’
Andolein K.
——————
Net als reputatie komt vertrouwen te voet en gaat te paard.
Vorige week droge knallen bij het krieken van de dag.
Het geknal kwam uit de buurt van het Bofkonteiland.
Er op af.
——————
Aan de overkant van Kleine Beer & Flemert stond een jager.
In de sloot dreven witte lijkjes.
Pulletjes en halfwasjes.
Hun vaders en moeders moesten nog aan de beurt komen.
‘Onze’ ganzen! ‘Onze’ pulletjes!’
——————
Zondagavond een ontredderd groepje, op een kluitje bij elkaar.
Zeker 600 meter verderop, in de verste hoek van het weiland.
Vier volwassen ganzen, en zag ik daar nog 1 of 2 pulletjes over?
Ze hadden me nog niet in het vizier of de onrust sloeg toe.
——————
Weg zorgvuldig opgebouwd vertrouwen.
De hele workshopgroep, jong en oud, in een sliert achter elkaar.
Iedereen hield zich altijd aan de afspraak.
Handen op de rug, niet praten, niet wijzen, niks niet.
Zwijgend naar het Bofkonteiland.
Vooral de kinderen vonden het prachtig.
200 meter heen en 200 meter terug, in ganzenpas.
Want dat kenden de ganzen: hun eigen pas.
En zo kregen ze stukje bij beetje vertrouwen in de mens.
Als wij er aankwamen hoefden ze het water niet in te vluchten.
——————
Zaterdag weer geknal, nu is het weiland echt leeg.
Gisteren evengoed in ganzenpas naar het Bofkonteiland.
Om die leuke ganzenfamilies te herdenken.
Zo had ik me dat voorgenomen.
Het liep anders.
Geweldige workshop, daar niet van.
Maar de plensregen domineerde de groepsdynamiek.
En dus gingen we gewoon met de hele meute het land op.
Niks ganzenpas: kris kras door elkaar, praten, lachen, wijzen.
Zimpe zampe zompe daar liepen we op klompen.
En geen gans die daar meer naar kraaide :-(
Wordt Vervolgd.
——————
#ganzen #kuikens #polder #weiland #jacht