‘Het woord vlees wat zo vaak gebruikt wordt om een varken aan te duiden, alsof het geen levende wezens meer zijn met gevoelens en recht op leven. Ik at tot kort geleden nog weleens vlees, maar mijn eetlust is inmiddels vergaan door de hele industrie eromheen. Ik volg jullie graag om het evenwicht, te kunnen blijven zien en te blijven nadenken. Dankjewel!’
Felicia H.

——————

Een dag niet geblogd is een dag niet geleefd ;-)

21 jaar geleden begon ik met bloggen,

De eerste was op 16 april 2004.

Dag-in-dag-uit: na 21 jaar een hele Bofkont Bibliotheek vol.

Over Familie Bofkont raak je nooit uitverteld.

Maar ook over kwesties buiten de grenzen van Het Beloofde Varkensland.

De ontwikkelingen in de vlees-industrie.

En vooral de relatie mens/dier als het op ‘consumptiedieren’ aankomt.

——————

Laat ik eens zomaar een oude blog opdreggen, dacht ik.

Bijvoorbeeld die van 16 april 2010 (de eerdere blogs zijn nog niet toegangelijk).

Kijk nou!

Die blog-uit-de-oude-doos sluit naadloos aan op de quote van Felicia H.

Een blog van 15 jaar geleden!

——————

Houdt het dan nooit op?

Jawel, ooit, over een heeeeeeeele poos.

Als ik allang onder de appelboom lig, en dan nog een hele tijd verder.

Maar ooit, ja ooit.

——————

Hou vol, hou vol, hou vol.

Iedere dag opnieuw hoor ik die mantra van Kees Blokhuis.

Kees Blokhuis volgde Familie Bofkont vanaf 25 maart 2001.

Een paar jaar geleden stierf hij op 93-jarige leeftijd.

Zelf hield hij het ook vol: iedere week stuurde hij dit berichtje:

Hou vol, hou vol, hou vol.

Dus Kees, Felicia, en alle Bofkontvolgers: natuurlijk houden we vol.

Bloggen & Workshops.

‘Om het evenwicht te kunnen blijven zien en te blijven nadenken.’

Op naar de 10.000ste blog en de 1.000ste workshop!

Wordt Vervolgd.

PS
En dan nu die bewuste blog van 16 april 2010, 15 jaar geleden dus.

——————

vrijdag 16 april 2010

De Dag van Truus

Hoe zit het met Truus uit M.?
Truus van de kinderboerderij?
Truus die daar zo’n 150 biggen gebaard heeft?
En nu naar de slacht moet?
Afgelopen maandag had ik contact met de dame die over Truus gaat.

Het zit zo:

In M. staat een kinderboerderij. Gerund door de gemeentelijke NME (Natuur en Milieu Educatie). Om een statement te maken tegen de bio-industrie heeft NME een tak biologische landbouw opgezet. Productievarkens die een goed leven hebben. Stro, modder, blauwe lucht, zon. Kijk! Zo kan het ook! Wil je vlees eten? Eet dan vlees van varkens die het bij leven goed hadden.

So far so good.

Truus is nu 5 jaar en nooit echt ‘hard’ genoeg geweest voor het biologische buitenleven, volgens haar verzorgster. Ze is vaak verkouden en heeft al een paar keer longontsteking gehad. Ook wil Truus niet mee-eten wat de pot schaft: het meel van de plaatselijke molenaar. Met hem loopt een educatief project onder het motto: hoe ging het vroeger?

Omdat Truus niet goed in het systeem past, zit ze vaak in haar dooie eentje in de ziekenboeg. Kortom, arme eenzame Truus is niet geschikt als productievarken. En nu moet ze het veld ruimen voor een sterker varkensras: de Bonte Bentheimer gaat haar taak overnemen. Ik ken dat ras wel. De Bonte Bentheimer is momenteel erg in zwang bij hobbyboeren die kleinschalig fokken voor de slacht.

Nu zijn er dus stemmen opgegaan dat Truus moet blijven leven. Alleen hoe? En vooral bij wie? De dame van de kinderboerderij wil absoluut niet dat de kinderboerderij gehekeld gaat worden in de media door dierenactivisten. Nou, daar hoeft ze bij mij niet bang voor te zijn. Ten eerste ben ik geen dierenactivist en ten tweede hang ik de vuile was nooit buiten.

Maar:

Mocht er ergens een plek zijn voor Truus, dan is die dame bereid volledig mee te werken. Alleen zitten daar haken en ogen aan.

Vooropgesteld: Truus kan helaas niet naar Het Beloofde Varkensland. Er kan geen groot varken meer bij. La Mama heeft de rijen gesloten. Via Marianne uit Belgie, die Truus bij mij onder de aandacht bracht, kreeg ik foto’s. Ook heeft ze mogelijk een adres in België. Ik heb mogelijk een adres in Nederland. Punt is: Truus heeft intensive care nodig. Wie wil en kan haar dat bieden? Truus heeft een zwaar productieleven achter de rug met een zwakke gezondheid. Ik ben het eens met de kinderboerderij-dame dat het heeft geen zin heeft om Truus ‘van de slacht te redden’ als je er niet voor 100% voor haar kan zijn. Een eenzaam leven, ergens in een hok, is de oplossing niet.

Het mooiste is natuurlijk als Truus met pensioen mag op de kinderboerderij zelf.

Wordt Vervolgd.

PS
De kinderen van Truus blijven een paar maanden bij haar.
Daarna gaan ze weg naar andere kinderboerderijen of ‘hobbyboeren’.
Na ongeveer een jaar worden ze geslacht.

——————

#feelgood #varken #biggetjes #vlees #blog #workshop