‘Beste mevrouw Dafne Westerhof, we gaan een boek uitgeven over de historie van de monumentale panden van Amstelveen. Eén van die gebouwen is Bovenkerkerweg 132. Daarom willen we graag een afspraak maken voor een interview over hoe het is om te wonen en/of te werken in dit monumentale gebouw.’
Was getekend http://www.uitgeverijhuys.nl op 10 juni 2016.
Ja zeggen is 1 ding. Maar dan: de boerderij moet spic & span van binnen en van buiten, het erf moet spic & span, er moeten geen patiënten of sterfgevallen zijn, het moet goed weer zijn, er moet niet gehooid worden, en ik zelf moet ook spic & span zijn van binnen en van buiten. En dat alles bij elkaar op één dag. Die combi is het niet eenvoudig bij Familie Bofkont ;-)
En zo vielen we van het ene uitstel in het andere afstel. Maar de maker van het boek beschikte over engelengeduld en was niet voor een gat te vangen.
Inmiddels stond het pand in de steigers en bofkontboerin Riëtte er bovenop. Als het er dan toch nog ooit eens van zou komen, stond de boel er tenminste fris geschilderd op.
De tijd verstreek en ineens was het al 2017.
Toen brandde het monument af. Op de voorgevel na, alles weg. Maar nog gaf de uitgever niet op. Met fotoshop viel een hoop te fixen, verzekerde hij mij, gezeten op een strobaal bij Mannetje Bromsnor en Miss Universe, bij wijze van onze nieuwe ontvangstruimte.
En toen kwam de keiharde deadline in zicht. Zondag 3 september was de laatste kans. Now or never.
Bofkontboerin Neel poetste in alle haast de gehavende gevel nog wat op. Had dat nog zin? We zouden het wel zien. Zelf had ik andere zaken aan mijn hoofd. De ontvangst van een grote schare bofkontfans die om 14.00 uur aan de dijk zouden staan voor de workshop.
Om 17.00 uur moest alles samenvallen. De workshoppers geparkeerd met Bofkontsoep in de Bofkontbioscoop. Overall uit. Hakken aan. Op het stoepje van het uitgebrande voorhuis met La Mama op de foto. Het oudste industrievarken van Familie Bofkont in het monumentenboek. Dat was het idee.
De zon die ik besteld had kwam als geroepen. La Mama was voorbeeldig.
Terugrennen naar de workshop met de uitgever/fotograaf/interviewer Pim Smit in mijn kielzog. Hij schoof aan voor soep en de eindpresentatie. Twee vliegen in 1 klap. Ik afrondend vertellen hoe alles zo gekomen was, hij meteen meepennen.
Vanmiddag is de presentatie van het boek de Monumenten van Amstelveen.
Bofkontboerinnen Riëtte en Neel hebben eer van hun werk.
En Pim heeft getoverd. Stralende foto’s van de boerderij. Geen steiger meer te bekennen. Die kapotte ruiten? Waar dan? Was er brand dan? Daar weet ik niks van ;-)
Fotoshoppen is ook een vak. Monumentaal opgelost!
Fijne maandag allemaal!
PS
Quote van de dag:
‘Ik word Vriend van Familie bofkont omdat ik blij word van de bofkontverhalen en er heul veul ruimte in mijn hart is als het om dieren gaat.’
(Dankjewel His A.!)