‘De mooiste zin in dit verhaal: En geen varken die even netjes aan de kant ging’.
Elly G.
——————
Goed dat Elly dat zegt over de post van gisteren.*
Kan ik meteen mijn taalfout herstellen ;-)
‘En geen varken DAT even netjes aan de kant ging’.
——————
Maar Elly zegt daar zowat.
Een vrachtje bij Familie Bofkont lossen vraagt nogal wat van de chauffeurs.
Hun gevaartes de dijk afdraaien, achteruit het pad af, de poort door, het erf op.
Maar dan.
Dan betreden ze de Wereld van Familie Bofkont.
Overal varkens: grote, kleine, roze, rode, zwarte, bonte, lopend, liggend.
En niemand die even netjes aan de kant gaat.
Jaaa, hún domein, hún wereld: hier passen de mensen zich aan.
——————
Dan hebben ze de koeien nog niet eens gehad.
Dansend en hopsend versperren die de weg naar de voersilo.
Hoera! De voerman! Reuring!
Ze kijken hun ogen uit, de chauffeurs, iedere keer weer een belevenis.
Gauw op de foto met zo’n bofkontvarken, leuk om straks thuis te laten zien.
Er komen verhalen los, vooral bij de oudere chauffeurs.
Vroeger bij opa, of bij een oom, ook zo’n joekel.
Eentje.
En in november hing die aan de ladder.
——————
En dan zit de klus er weer op: 2200 kilo biks de silo ingeblazen.
Tijd om naar het volgende adres te gaan.
Naar schuren vol varkens, duizenden varkens, maar geen kip te zien, nooit.
Dag Familie Bofkont, tot de volgende keer!
Wordt Vervolgd.
——————
*
Wat eraan vooraf ging:
GERRIE & LELLEBEL
https://familiebofkont.nl/2026/05/gerrie-en-lellebel/
——————
#varken #vrijheid #eigenheid #baas #aanpassen #varkensvoer #bofkont