De droevenis rond 4 mei.
Alles weer gelezen, alles weer gezien.
Al die arme mensen, ik kan er nooit over uit.
‘In het voorjaar van 1945 reisde een jonge Joodse vrouw uit Amsterdam in een militaire vrachtwagen terug naar haar stad. Ze stond op de Berlagebrug – de brug aan de rand van de buurt waar ze was opgegroeid – met twee koffers en vroeg zich af: en nu?
Haar ouders waren op 31 januari 1944 meegenomen. Ze werden gedeporteerd naar Westerbork, daarna Auschwitz. Zelf zat ze toen al ondergedoken in Winterswijk. Van een grote familie – broers en zussen, echtgenoten, kinderen, een 82-jarige grootmoeder – overleefde slechts één oom.
Na de oorlog stuurden de Nederlandse autoriteiten haar 863 gulden. Dat was de compensatie voor de volledige inboedel van het vierkamerappartement van haar ouders en al haar persoonlijke bezittingen.’
(Uit een ingezonden stuk van Jan Burzlaff, historicus aan het Jewish Studies Program van de Cornell University – Volkskrant 4 mei 2026)
——————
Al die arme dieren, ongetwijfeld ook, maar daar gaat het nooit over.
Dat was niet in die tijd.
——————
Vandaag 5 mei.
Mijn oog valt op de zonnegroet van La Mama.
Een van haar eerste wandelingetjes over Het Beloofde Varkensland.
VRIJ!
Wordt Vervolgd.
——————
#4mei #herdenken #5mei #bevrijdingsdag #varken #vrijheid #bofkont