‘Sterkte met het verlies van 1 van de 6 Co’s van Moesje. Maar ze had toch wel een naam?’
Marjan K.
——————
Natuurlijk had ze voor mij een naam.
Cootje.
Maar een naam in stilte, niet als roepnaam.
Dit varkentje wilde niet door mensen aangesproken worden.
Ze had altijd haar moeder om zich heen.
Moesje & Cootje, geen speld tussen te krijgen.
Onafscheidelijk ook van haar vier broers en ene zus.
Voor wie ik liefheb wil ik heten.*
Meer had ze niet nodig in haar bijna 10-jarige bestaan.
Ze ging als eerste naar de Varkenshemel.
Bofkont.
——————
LAATSTE NACHT
LAATSTE DAG
——————
*
Ik herinner me ineens een opmerkelijk interview met Neeltje Maria Min (toen 75 jaar) die op haar 22ste op slag beroemd werd met haar gedicht ‘Voor wie ik liefheb wil ik heten’:
‘Die ophef, herkend worden, dat is echt vreselijk hoor. Het zijn altijd vervelende mensen die dan wat van je moeten. Die tijd is nu zo ver van me af.’
https://www.volkskrant.nl/mensen/dichter-neeltje-maria-min-ik-tekende-om-niet-te-hoeven-praten~b4e74f41/
‘Neeltje Maria Min is een Nederlandse dichter. Na het verschijnen van haar eerste werk onder het pseudoniem Sophie Perk, publiceerde Neeltje Maria Min op 19-jarige leeftijd voor het eerst enkele van haar gedichten onder haar eigen naam, in literaire tijdschriften De Gids en Maatstaf. Twee jaar later verscheen haar debuutbundel Voor wie ik liefheb wil ik heten (1966). De gedichten in haar debuut geven op een prachtige manier de realiteit van liefde en dood en de relatie tussen ouder en kind weer.’
uit Poetry International
——————
#varken #minivarken #gedumpt #angst #argwaan #familie #bofkont