Lange Haas
 topmodel

Het asielbiggetje is me er eentje. De eerste dagen nog wat timide, ze moet echt bijkomen van haar grote avontuur. Overdag ligt ze tussen twee colaflessen gevuld met warm water. Ideaal voor een big die het zonder broers en zussen moet doen. Maar weldra ontpopt ze zich tot een rasechte bio-industriebig. Ik zit al onder de blauwe plekken van het gestomp van haar sterke stopcontactneus. Au! Zo ken ik ze weer. Geen pretje, deze dame in bed, van slapen komt dan ook niet veel. Dit is niet leuk meer. Ze kan er niks aan doen. Het ADHD gedrag zit haar in de genen. Haar vader zal ongetwijfeld een Piëtrain beer zijn. Het ras met het korte lontje en de lange rug. Extra ingefokte ribben voor meer karbonades. Zo klein ze nog is, nu al is zij ook een lange lijs.

Varkens zat bij Familie Bofkont, maar niet van haar leeftijd. Bokkie & Bessie zijn zo twee handen op een buik, daar komt niemand meer tussen. Moet ik er dan maar weer eentje bijhalen? Liever niet, al die bofkonten, het is zo langzamerhand een hele zorg. En dat niet alleen.

‘Hoe bekostig je dit toch allemaal?’ is onderhand een van de meest gestelde vragen tijdens de workshops. ‘Goeie vraag’, lach ik dan altijd. ‘Dat vraag ik mezelf ook iedere dag weer af ‘.

Maar echt lang tobben over de eenzaamheid van Lange Lijs hoef ik niet te doen. Alsof ze het ruiken. Een maand na haar komst, meldt zich een fotostudio op de voicemail:

‘Goedemiddag u spreekt met x van y fotografie. Wij zijn een fotografie- studio en vandaag hebben we een biggetje gefotografeerd en morgen gaan we weer een biggetje fotograferen en die hebben we hier van een boer geleend en die mogen wel terug maar dan gaan ze eerder naar de slacht en dat vinden wij eigenlijk een heel vervelend idee en we vroegen ons af of jullie nog varkentjes aannemen en of wij twee biggetjes bij jullie langs zouden kunnen brengen. Kunt u ons daar over terugbellen?’

Dat doe ik en dan hoor ik het hele verhaal. Ze hebben een biggetje gefotografeerd in opdracht van een internationale fabrikant voor productiedier-geneesmiddelen. Niet alleen de big was geboekt, maar ook een stuk of acht mannelijke fotomodellen. Een Chinees, een Afrikaan, een Aziaat, een Europeaan en nog wat nationaliteiten. In overall met een big op de arm prezen deze ‘boeren’ dat geneesmiddel aan. Hard werken voor het biggetje dat de hele dag van hand tot hand moest gaan. Niet echt vol te houden en lastig voor de fotograaf. Voor de tweede shoot zal er dan ook een nieuw biggetje naar de studio moeten komen. En die tweede shoot is morgen.

Ik moet er even over denken. Terug naar de boer betekent de dood. En dat geldt ook voor haar stand-in. Kan dit biggetje niet een nachtje in de fotostudio blijven? Betekent wel nog zo’n zware dag voor de boeg, maar daarna een heel leven met Lange Lijs om samen bij te komen van hun avonturen. Ik stel het voor en geef instructies wat ze voor haar nachtverblijf moeten doen. En dan nog iets: deze vrouwtjesbig zal gesteriliseerd moeten worden. Een dure operatie, dus ze zullen met de pet rond moeten. Dat doen ze. De fabrikant lapt ook mee. Iedereen blij. Ik ook, want meteen na haar komst bij Familie Bofkont heeft de big een heel dik voorpootje. Ze kan er niet meer op staan van de pijn. ‘Een fikse ontsteking ten gevolge van stress’, zegt de dierenarts. Kassa!